Chapters
-
โทรศัพท์ดังขึ้นในจังหวะที่ฉันกำลังนั่งแกะสายหูฟังซึ่งพันกันยุ่งเหยิงจนดูเหมือนกำลังพยายามวิวัฒนาการเป็นสิ่งมีชีวิตใหม่ที่ก้นลิ้นชักโต๊ะ ฉันกระพริบตาใส่หน้าจอ…-
843.6 K • Ongoing
-
-
เช้าในสวนไม่ใช่สิ่งที่สร้างมาเพื่อคนเมืองที่มีบาปติดหลังและหมอนรองกระดูกเสื่อม ฟูกบางไป แสงแรงไป แม้แต่จักจั่นยังเงียบ เหมือนมันก็อายแทนฉัน…
-
843.6 K • Ongoing
-
-
โดย: ตะวันหลงทาง(ต้นฉบับที่ไม่ถูกตีพิมพ์ในมองมา) เราทุกคนเดินลงไปใต้เสาเอก กลางลานที่เตรียมไว้สำหรับพิธีตั้งเมืองใหม่ แป้งข้าวเหนียวถูกหว่านลงพื้นเป็นวงกลม…
-
843.6 K • Ongoing
-
-
มันยากกว่าที่คิดจะขอลางาน ทั้งที่งานของฉันก็แค่ขายมาม่ากับเฝ้าดูคนขโมยหมากฝรั่งแบบสโลว์โมชั่น แต่สุดท้ายฉันก็กล่อม ผู้จัดการธีร์ให้ช่วยลงกะให้ได้…
-
843.6 K • Ongoing
-
-
แสงยามเช้าลอดผ่านหน้าต่างที่แตกร้าวราวกับข่าวลือ ไม่ใช่คำสัญญา จาง ซีด และเย็นเกินไปสำหรับกรุงเทพฯ หรือ กรุงเทพฯ…
-
843.6 K • Ongoing
-
-
เสียงโมเด็มดังก้องไปทั่วห้องเหมือนยุงที่มีโทรโข่ง ลาเต้ซึ่งกำลังหลับตาพริ้มข้างปลั๊กไฟสะดุ้งเฮือก หันมามองเหมือนเพิ่งรู้ว่าโดนหักหลัง ก่อนจะพุ่งหลบเข้าข้างใต้โต๊ะทันที…
-
843.6 K • Ongoing
-
-
ภายในห้องพักของโรงแรม แสงสว่างเพียงพอจนเชดสามารถมองเห็นได้ชัด ตรงกลางของสัญลักษณ์คือรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า เหนือสี่เหลี่ยมคือหมวกปลายแหลม และบนหมวกนั้น…-
1.9 M • Ongoing
-
-
ไอเดียเรื่อง ลงแข่งแต่งเพลง ยังไม่ค่อยซึมเข้าหัวฉันเท่าไหร่ มันลอยอยู่ในสมอง เหมือนกับที่ ลาเต้นั่งแผ่กลางฟูก—ไม่ขยับ ไม่ช่วยอะไร และเต็มไปด้วยสายตาตัดสิน "ชิงเงินรางวัล!…
-
843.6 K • Ongoing
-
-
งานเลี้ยงครั้งนี้ไม่มีคนรู้จักของเชดเลยสักคน เขาจึงไม่หยุดยืนพูดคุย…
-
1.9 M • Ongoing
-
-
เสียงกระดิ่งเหนือประตูดังแผ่ว ๆ เหมือนมันมีมารยาทของตัวเอง Café Sae (세) เป็นร้านที่ดูเหมือนจะเดินช้ากว่าโลกอยู่สิบวินาทีเสมอ ไม่ใช่เงียบ... แค่ตั้งใจ เหมือนร้านที่ไม่ได้พยายามจะดูเก๋…
-
843.6 K • Ongoing
-
- Previous 1 … 9 10 11 … 13 Next