100.5-คืนที่ไม่ได้หายไปไหน

ห้องไม่ได้มืด แต่มันก็…ไม่ได้สว่างอะไรขนาดนั้น กรุงเทพฯ ไม่เคย “มืด” จริง ๆ หรอก มันแค่ต่อรองกับความมืดไปเรื่อย ๆ แสงยังเล็ดลอดผ่านม่านเข้ามาอยู่ดี บาง ๆ ดื้อ ๆ แล้วก็น่ารำคาญนิดหน่อย ฉันไม่ได้เปิดไฟ ไม่จำเป็น

Sponsored Ads

เครื่องเล่นเทปดัง คลิก เบา ๆ เหมือนมันรู้จังหวะดีกว่าฉันอีก ฉันปล่อยให้มันเริ่มก่อน

🎶 “ทุกครั้งที่มองฟ้า…” 🎶

ฉันจำไม่ได้ว่ากดเล่นเทปตอนไหน บางเพลงมันไม่รอให้อนุญาตหรอก มันแค่…โผล่มา ตอนห้องมันเงียบพอให้สังเกตเห็น

ลาเต้ เขากระโดดขึ้นโต๊ะ พลาดขอบนิดนึง แล้วก็เนียนเหมือนตั้งใจไว้แต่แรก เขามองเครื่องเล่นเทป ไม่มองฉัน

แน่นอนอยู่แล้ว

🎶 “ยังเผลอคิดถึงเธอ…” 🎶

เสียงมันอยู่ต่ำ ไม่พยายามจะดังแข่งกับเมือง แล้วก็ไม่ได้พยายามแก้อะไรด้วย ไม่มีสัญญา ไม่มีบทสรุป แค่…อยู่ตรงนั้น

ฉันเอนหลังพิงกำแพง เคยมีช่วงหนึ่งที่ฉันคิดว่าเพลงมันต้องมีทิศทาง ขึ้น พัง แล้วก็กลายเป็นอะไรสักอย่าง แต่ตอนนี้ เพลงนี้เหมือนไม่สนใจจะไปไหนเลย มันแค่นั่งอยู่กับฉัน

🎶 “ลมหนาวยังพัดผ่าน เหมือนเดิมทุกนาที…” 🎶

ฉันหายใจออกช้า ๆ ไม่ใช่เพราะมันเจ็บ แต่เพราะมันไม่เจ็บ แล้วนั่นแหละ…ที่ทำให้รู้สึกแปลก เหมือนมันถูก “จัด” มาแล้ว โดยที่ฉันอธิบายไม่ได้

ข้างนอกมีมอเตอร์ไซค์วิ่งผ่านไปเร็วเกินกว่าจะมีใครสนใจ ส่วนข้างใน เพลงก็ยังอยู่ ไม่แข่ง ไม่แย่ง ไม่จำเป็นต้องทำ

ลาเต้ เขาสะบัดหางไปโดนตัวเครื่องหนึ่งที เสียงเล็ก ๆ แทรกขึ้นมา เทปสะดุดนิดเดียว แล้วก็กลับมาเอง เหมือนมันรู้ว่าควรอยู่ตรงไหน

ฉันไม่ได้แตะมัน ไม่ได้เช็ก ไม่ได้ถามอะไรออกมา เพราะถ้าถาม มันแปลว่าฉันต้อง “ตัดสินใจ” อะไรสักอย่าง

แล้วคืนนี้ ฉันไม่เอา

Sponsored Ads

———————

บางอย่างเล็กน้อย

เพลงมันไม่ได้เปลี่ยน นั่นคืออย่างแรกที่ฉันรู้สึกได้ ไม่มีท่อนพุ่ง ไม่มีจังหวะพลิก ไม่มีเหตุผลให้ต้องหันไปฟัง ถ้าฉันไม่ได้ตั้งใจฟังมันมากเกินไปตั้งแต่แรก ฉันนั่งอยู่นานกว่าที่คิดไว้ ท่อนนั้นวนกลับมาอีกครั้ง

🎶 “ฉันไม่เหลืออะไร นอกจากใจที่เหงา…” 🎶

น้ำเสียงเดิม ระยะเดิม แทบจะอยู่…ตรงที่เดิม ฉันขมวดคิ้วนิดเดียว ไม่ใช่เพราะมันผิด แต่เพราะมัน “ลงที่” เกินไป เหมือนความเงียบก่อนหน้านั้น ถูกกะไว้แล้ว เหมือนช่วงเว้นมันไม่ได้ว่าง แค่…ถูกจัดไว้

หางของลาเต้เคาะกับเครื่องเล่นเทปหนึ่งครั้ง เสียงเล็ก ๆ ตำแหน่งเดิม เทปสะดุดไปครึ่งวินาที แล้วก็กลับมา ตรงที่มันควรจะอยู่พอดี ฉันไม่ได้เอื้อมไปแตะ ไม่ได้กรอ แค่นั่งอยู่ตรงนั้น ฟังบางอย่าง ที่มันไม่ควรต้องเกิดขึ้นซ้ำ แต่ก็เกิด

🎶 “ได้แต่มองดาว แล้วปลอบตัวเองเรื่อยมา” 🎶

ฉันไม่แน่ใจว่า ฉันเคยคิดแบบนี้มาก่อนหรือเปล่า หรือแค่เพิ่งมีคำ เอาไว้เรียกมัน

🎶 “ถ้าเขาทำให้เธอ ยิ้มได้ดีกว่า…” 🎶

มันฟังดูง่าย ง่ายเกินไป เหมือนคำตอบที่ไม่ต้องคิด หรือไม่ต้องคิดตั้งแต่แรก

🎶 “ฉันก็ยอมให้เธอไป…กับเขา” 🎶

ฉันไม่ได้รู้สึกว่ามันจบ แค่รู้สึกว่า มัน “ควรจะจบ” ตรงนี้

Sponsored Ads

———————

อะไรที่นับว่าเป็นของเรา

ฉันไม่ได้ขยับ ห้องก็ยังเหมือนเดิม ซึ่งในเมืองนี้ ถ้ามัน “เหมือนเดิม” แปลว่าอะไรบางอย่างกำลังทำงานได้ตรงตามแผนเป๊ะ ๆ เทปยังเดินไปตามจังหวะของมัน ไม่รีบ ไม่ขอโทษ

🎶 “ฉันไม่เหลืออะไร นอกจากใจที่เหงา…” 🎶

ฉันปล่อยให้ท่อนนั้นผ่านไป ไม่ได้คว้าไว้ ไม่ได้ผลักทิ้ง เมื่อก่อนฉันคงพยายาม “แก้” มันไปแล้ว แต่ตอนนี้ ฉันเริ่มสงสัยว่า มันอาจไม่ต้องแก้ตั้งแต่แรก ซึ่งก็น่าจะเป็น “ดีไซน์” นั่นแหละ

ฉันเหลือบมองตลับเทปอีกครั้ง Balloon (1999) ปกพิมพ์ถูก ๆ สีซีดนิดหน่อย ความสงบแบบผลิตจำนวนมาก อัลบั้มประเภทที่ “เข้าใจคุณ” ก่อนที่คุณจะทันได้เถียง

🎶 “ได้แต่มองดาว แล้วปลอบตัวเองเรื่อยมา” 🎶

ฉันเกือบมีปฏิกิริยา ไม่ใช่แบบเห็นชัด แค่พอให้รู้ว่า จังหวะมัน…สุภาพเกินไปหน่อย ฉันหายใจออก ท่อนถูก เวลาใช่ มีประสิทธิภาพ ไม่ต้องมีคำใหม่ แค่ใช้คำที่ “ถูกต้อง” ในเวลาที่ถูกจัดไว้แล้ว

ฉันไม่ได้หยิบปากกา ไม่ได้จดอะไร ไม่จำเป็นต้องแข่ง กับสิ่งที่มันรู้วิธี “อยู่ต่อ” อยู่แล้ว

ลาเต้เขาขยับตัวเล็กน้อย หางสะบัด เหมือนปรับอะไรนิดเดียว เทปสะดุด แล้วก็กลับมา เหมือนแม้แต่ความผิดพลาด ก็ผ่านการอนุมัติแล้ว ฉันมองมันอยู่แวบหนึ่ง แล้วก็เลิกมอง

Sponsored Ads

———————

สิ่งที่ยังอยู่ โดยไม่เคยขออนุญาต

ข้างนอกมีคนหัวเราะอีกแล้ว เสียงคนละคน แต่ระดับเสียงเท่าเดิม กรุงเทพฯ ไม่เคยรีไซเคิลความเงียบ มันแค่แทนที่มัน ด้วยอะไรที่ดังขึ้น ส่วนใหญ่ก็มีสปอนเซอร์ด้วย

ข้างใน เพลงยังอยู่ ไม่ได้พยายามแข่ง มันไม่ต้องชัด มันมี “ตำแหน่ง” ของมันอยู่แล้ว

🎶 “ฉันก็ยอมให้เธอไป…กับเขา” 🎶

ฉันเอนหัวพิงกำแพง ครั้งนี้ไม่ได้ตามท่อนนั้นไป ปล่อยให้มันไหลผ่าน เหมือนรถที่ไม่ได้คิดจะข้ามถนนไปอยู่แล้ว มันมีอะไรบางอย่างที่…สะดวกดี ไม่เรียกร้อง ไม่ต้องตัดสินใจ ไม่มีความเสี่ยงที่จะทำพลาด

ลาเต้ เขาขดตัวอยู่บนเครื่องเล่นเทป ยึดจุดที่อุ่นที่สุด เหมือนมันเป็นส่วนหนึ่งของห้องนี้มาตั้งแต่แรก เทปยังหมุนต่อใต้ตัวเขา ไม่สะเทือน หรือไม่ก็ ถูกฝึกมาไม่ให้สะเทือน

ฉันหลับตา ไม่ใช่เพื่อฟังให้ชัดขึ้น แค่ลดตัวแปร เพลงยังเล่นต่อ เมืองก็ยังเดินต่อ ทั้งคู่ดูมั่นใจดีว่า ไม่ต้องการอินพุตจากฉัน ซึ่งก็…สะดวกดี แค่ชั่วขณะเดียว แค่ครั้งเดียวจริง ๆ ทุกอย่างมันเรียงตัวเป็นอะไรที่ “พอรับมือได้” ไม่จริง ไม่สำคัญ แค่…พอรับมือได้

ฉันลืมตา ไม่ได้หยุดเทป ปล่อยให้มันทำหน้าที่ของมันต่อไป

อยู่

แล้วก็ทำให้การ “อยู่” ดูเหมือนมันเพียงพอ นานพอ ที่ฉันจะไม่ต้องถามว่า ใครเป็นคนกำหนดแบบนั้นตั้งแต่แรก

Sponsored Ads